Το Ρολόι

roloi

Η ιστορία μου ξεκινάει σε παραθαλάσσια πόλη της Θεσσαλίας. Μαζί με έναν φίλο περίπου στις 6:00 το πρωί. Στις τσέπες λεφτά ίσα ίσα για το Έδεσμα Του Μεθυσμένου,ένα πακέτο τσιγάρα (μισό ο καθένας) και δύο καφέδες στο καφενείο του λιμανιού.

Η αϋπνία με έκανε να νιώθω σαν να ονειρεύομαι.Σήκωσα τα μάτια μου και είδα το Ρολόι. Η σκέψη μου περίεργη:»Μετράει την ώρα μέχρι  να τελειώσω από φοιτητής».

Και τελείωσα.Μαζί με όλους τους γνωστούς μου. Μπορεί χωρίς να τελειώσαμε όλοι μαζί αλλά ο καθένας τράβηξε το δρόμο του.

Με τους περισσότερους χαθήκαμε. Με λιγότερους βρισκόμαστε. Με ελάχιστους μιλάμε.

Και ήρθαμε στο σήμερα. Ένα μεγάλο κομμάτι της παρέας συναντήθηκε πάλι.

Τα ίδια αστεία,οι ίδιοι προβληματισμοί όπως και τότε με την μόνη διαφορά ότι ο καθένας μας είχε πλέον τη δική του ζωή κάπου μακριά από τους υπόλοιπους.Ακόμα και αν μερικοί βρισκόντουσαν στην ίδια πόλη.

Και σε αυτή την συνάντηση ο καινούργιος της παρέας απέκτησε το όνομα του. Ένας μπόμπιρας σχεδόν ενός έτους.

Πιθανότατα δεν θα μας γνωρίσει παρά μόνο μέσω ιστοριών που θα του λέει η μητέρα του και αυτός θα βαριέται να δώσει προσοχή. Ίσως ένα ή δύο άτομα από την παρέα να τα προσφωνεί με το μικρό τους όνομα. Ίσως να φύγει και αυτός από την πόλη.

Πολλά τα «ίσως», κανένα όμως «σίγουρα» μέχρι εδώ.

Εκτός από δύο πράγματα.

Σίγουρα βρισκόμαστε και θα επαναλαμβάνουμε τα ίδια αστεία και θα λέμε τις ίδιες ιστορίες. Ακόμα και αν δεν έχουμε πλέον σχεδόν τίποτα κοινό στη ζωή μας.

Και σίγουρα το Ρολόι θα μετράει.

Το τι θα μετράει αυτή τη φορά δεν το ξέρω, ελπίζω όμως να μάθω.

Advertisements

Δευτέρες

Τα πόδια σε πάνε μόνα τους πλέον σε γνωστό μπαρ στο κέντρο. Γύρω σου βλέπεις την Ελλάδα της κρίσης αλλά και της Δευτέρας.Κουρασμένοι γυρνάνε στα σπίτια τους σκεπτόμενοι ότι έχουν μια ολόκληρη εβδομάδα μπροστά τους.

Τσαγκαροδευτέρα.

Τελευταία φορά που την ένιωσα ήταν πριν τρία χρόνια. Πριν ξεκινήσει το έθιμο για τις Δευτέρες. Έχω προσπαθήσει να το ψυχολογήσω.

Το κάνουμε γιατί μας αρέσει να ξεκινάμε την εβδομάδα μας πανηγυρικά;Το κάνουμε γιατί θέλουμε να σβήσουμε το Σαββατοκύριακο; Ή το κάνουμε για κάτι τόσο πεζό όπως είναι το αλκοόλ;

Δεν ξέρω.

Μπαίνεις μέσα, μετά την δουλειά,περίπου στις 17:30. Γύρω σου άνθρωποι άγνωστοι,φίλοι και μερικοί θαμώνες που ορισμένες φορές μοιραζόμαστε τα ποτά μας και απόψεις. Το μενού περιλαμβάνει από ταξιδιωτικές εμπειρίες και πολιτικές συζητήσεις μέχρι τον γνωστό χορό του μεθυσμένου.

Γυρνάς σπίτι και κοιτάς την εβδομάδα που έχεις μπροστά σου με μια περίεργη νηφαλιότητα, σε σχέση με το πόσο έχεις πιει.

Και έρχεται το Σαββατοκύριακο. Ξεκουράζεσαι. Ασχολείσαι με τα χόμπι σου ή βλέπεις τους γονείς. Αλλά στο πίσω μέρος υπάρχει αυτή η μέρα.

Έρχεται Δευτέρα.